Ve yeşil gözlerin… Asra bedel gözler. Uzaktan bakınca beni benden alan gözler… Şairin dediği gibi gözler ki sende bir parçasıdır ilahın, sen beni yeşil gözlerinle yaktın. Sultanım, sen ve sensizlik nedir bir türlü anlayamadım, öğrenemedim. Hasret nedir, sevda nedir idrak edemedim. Herkesin sevdiği var ve çoğu vasıl olmuş sevdiğine. Amm benimkisi öyle değil, aramızda aşk var mı yok mu o da belli değil. Bilmiyorum belki de beni uzaktan görmek yetiyor sana. Yanına gelince bana neden yüz vermiyorsun, veya aramızda var olduğunu hisseettiğim aşkı bana vermekten sakınıyorsun. Her zaman sana gelmek ve hep sende kalmak istedim ama ne mümkün. Seni benden daha fazla seven var mı aceba?

Yine yeşil gözlerin… Tatlı sert gülüşün ve bakışın. Ses tonun, başını öne eğişin ve etrafına bakmadan yürüyüşün. Hep uzaktan sevdim seni. Seni yüreğimde sakladım, samimi dost sohbetlerinde seni dilimin döndüğünce anlatmaya çalıştım. Anlattıkça büyüyen ve artan bir sevgi… 

Anneme anlattım seni. Bu nasıl sevgi oğlum dedi bana. Ben de bilmiyorum dedim. Ol yâri bana da göster dedi. Bu zamanda böyle sevmek böyle yanmak mümkün değil dedi. Kimse inanmıyor veya inanmak istemiyor. Onlar da haklılar sevilmek mümkün ama sevmek yiğit işi. Ama şunu çok iyi biliyorum ki bu sevgi benim elimde olan bir şey değil.

Sultanım, gurbete çıkmadan evvel sözleşmiştik hatırlıyor musun? Benim sorduğum sorulara kaçamak cevaplar veriyordun hep. Ben yâr dedikçe sen ne var diyordun. Havalar soğuk diyordun. Ben banane havadan sen sevgiden bahset diyordum. Sen ise hâlâ havaların soğukluğundan dem vuruyordun. Bir türlü anlayamadım seni ve sevgini…

EMEK ÜŞENMEZ